Due diligence jest jednym z ważnych elementów wielu transakcji M&A. Samo rozpoczęcie badania nie oznacza jednak wyłącznie przekazania dokumentów doradcom. Jest to uporządkowany proces, który rozpoczyna się od określenia celu i zakresu analizy, następnie przechodzi przez gromadzenie i weryfikację danych, dodatkowe pytania do zarządu oraz identyfikację ryzyk, a kończy się raportem i wykorzystaniem jego wniosków w dalszych negocjacjach.

Dobrze zorganizowany proces due diligence pozwala kupującemu lepiej zrozumieć przedmiot inwestycji, a sprzedającemu sprawniej przeprowadzić firmę przez wymagającą analizę. W praktyce znaczenie ma nie tylko to, co zostanie sprawdzone, ale również kiedy, przez kogo i na podstawie jakich informacji.

Jak zatem przebiega due diligence krok po kroku i jak przedsiębiorstwo powinno przygotować się do kolejnych etapów?

Czym jest proces due diligence?

Due diligence można określić jako szczegółową analizę przedsiębiorstwa przeprowadzaną w związku z planowaną transakcją lub inną istotną decyzją biznesową.

W kontekście M&A jej zadaniem jest przede wszystkim zmniejszenie asymetrii informacji pomiędzy sprzedającym a potencjalnym nabywcą. Inwestor przed transakcją nie posiada takiej wiedzy o przedsiębiorstwie jak dotychczasowi właściciele czy zarząd. Badanie due diligence ma umożliwić mu zweryfikowanie najważniejszych informacji, zrozumienie modelu działalności oraz identyfikację czynników, które mogą wpłynąć na wartość lub bezpieczeństwo planowanej transakcji.

Zakres due diligence może obejmować przede wszystkim obszary finansowe, podatkowe, prawne i biznesowe, a jego szczegółowość powinna być dostosowana do rodzaju transakcji i specyfiki przedsiębiorstwa.

Nie istnieje zatem jeden uniwersalny schemat badania właściwy dla każdej firmy. Można jednak wskazać typowe etapy procesu due diligence, które powtarzają się w większości transakcji.

Kiedy due diligence pojawia się w procesie M&A?

Due diligence zazwyczaj odbywa się wtedy, gdy strony przeszły już od wstępnego zainteresowania do bardziej konkretnych rozmów o transakcji.

Wcześniej może dojść m​.in. do:

• identyfikacji potencjalnego celu przejęcia lub inwestora,
• pierwszych rozmów między stronami,
• przekazania podstawowych informacji o przedsiębiorstwie,
• podpisania umowy o poufności – NDA,
• przygotowania wstępnej oferty,
• ustalenia najważniejszych parametrów potencjalnej transakcji.

W niektórych procesach przed due diligence pojawia się także list intencyjny – LOI – określający podstawowe założenia dalszych negocjacji.

Samo due diligence nie jest jednak końcem procesu M&A. Wnioski z analizy mogą następnie wpływać na wycenę, negocjacje, dokumentację transakcyjną i decyzję o finalizacji inwestycji. Moore Polska również wskazuje analizę przedtransakcyjną jako jeden z elementów szerszego procesu Corporate Finance, obok m​.in. określenia celów transakcji, wyceny, negocjacji i jej finalizacji.

Kto uczestniczy w due diligence?

Proces wymaga współpracy obu stron transakcji oraz ich doradców.

Po stronie kupującego uczestniczyć mogą:

• właściciele lub zarząd,
• zespół M&A,
• CFO i dział finansowy,
• doradcy finansowi,
• doradcy podatkowi,
• prawnicy,
• eksperci operacyjni,
• w zależności od transakcji również eksperci IT, techniczni, HR czy ESG.

Po stronie sprzedającego szczególną rolę odgrywają zazwyczaj właściciele, zarząd, CFO, księgowość i osoby odpowiedzialne za poszczególne obszary działalności.

Przy większym procesie warto wyznaczyć również jedną osobę koordynującą przepływ pytań i dokumentów. Ogranicza to ryzyko przekazywania różnych wersji danych oraz pomaga kontrolować postęp prac.

Buy-side due diligence a vendor due diligence

W zależności od tego, kto inicjuje analizę, można wyróżnić przede wszystkim dwa podejścia.

Buy-side due diligence

Jest przeprowadzane na potrzeby potencjalnego kupującego lub inwestora. Celem jest zdobycie wiedzy o przedsiębiorstwie przed podjęciem decyzji dotyczącej transakcji.

Zakres badania wynika przede wszystkim z potrzeb inwestora oraz rodzaju ryzyka, które chce ocenić.

Vendor due diligence

Vendor due diligence jest realizowane z inicjatywy sprzedającego przed lub w trakcie przygotowania przedsiębiorstwa do sprzedaży.

Jego celem może być wcześniejsza identyfikacja potencjalnych problemów, uporządkowanie informacji oraz ułatwienie procesu potencjalnym inwestorom. Moore Polska wskazuje oba modele – badanie z perspektywy inwestora oraz sprzedającego – w ramach swoich usług due diligence.

W dalszej części artykułu koncentrujemy się przede wszystkim na klasycznym procesie z perspektywy nabywcy, ponieważ najlepiej obrazuje on kolejne etapy analizy.

Due diligence krok po kroku

Etap 1. Określenie celu i zakresu badania

Pierwszym etapem powinno być ustalenie, czego inwestor chce dowiedzieć się o przedsiębiorstwie.

Zakres analizy może zależeć m​.in. od:

• rodzaju planowanej transakcji,
• wielkości przedsiębiorstwa,
• branży,
• modelu biznesowego,
• struktury aktywów,
• lokalizacji działalności,
• historii spółki,
• wcześniej zidentyfikowanych ryzyk,
• informacji otrzymanych na wcześniejszym etapie rozmów.

Innego zakresu będzie wymagać przedsiębiorstwo produkcyjne posiadające istotny majątek trwały, a innego firma technologiczna, której wartość opiera się przede wszystkim na oprogramowaniu, własności intelektualnej i kompetencjach zespołu.

Dlatego nie warto zaczynać due diligence od założenia, że każde przedsiębiorstwo powinno zostać sprawdzone według identycznego zestawu punktów.

Na tym etapie ustala się również zespoły odpowiedzialne za poszczególne obszary oraz harmonogram prac.

Etap 2. Przygotowanie request list

Po określeniu zakresu badania przygotowywana jest request list, czyli lista danych i dokumentów, które sprzedający powinien udostępnić zespołowi przeprowadzającemu analizę.

Lista może obejmować m​.in.:

• sprawozdania finansowe,
• dane zarządcze,
• zestawienia obrotów i sald,
• informacje dotyczące zadłużenia,
• zestawienia należności i zobowiązań,
• dane dotyczące sprzedaży i klientów,
• rozliczenia podatkowe,
• dokumentację korporacyjną,
• istotne umowy,
• dane dotyczące pracowników,
• informacje o sporach,
• prognozy i budżety.

Request list nie powinna być traktowana wyłącznie jako formalna lista kontrolna.

Dobrze przygotowany zestaw pytań i dokumentów powinien wynikać z celu konkretnego badania. W trakcie due diligence może być również uzupełniany wraz z pojawianiem się nowych informacji.

Etap 3. Utworzenie i uporządkowanie data roomu

Dokumentacja jest zazwyczaj udostępniana za pomocą Virtual Data Room – VDR, czyli bezpiecznej przestrzeni elektronicznej przeznaczonej do wymiany dokumentów w procesie transakcyjnym.

Dobrze przygotowany data room powinien mieć czytelną strukturę.

Przykładowo dokumenty można podzielić na obszary:

• finanse,
• podatki,
• prawo i kwestie korporacyjne,
• umowy handlowe,
• HR,
• działalność operacyjna,
• IT,
• nieruchomości,
• inne informacje istotne dla konkretnej transakcji.

Znaczenie ma nie tylko liczba udostępnionych dokumentów, ale również ich kompletność, aktualność i spójność.

Przekazanie kilku wersji tego samego zestawienia bez oznaczenia, która jest aktualna, może powodować więcej problemów niż brak dokumentu, który można jednoznacznie zidentyfikować i uzupełnić.

W praktyce uporządkowany data room pomaga również sprzedającemu kontrolować, jakie informacje zostały już przekazane inwestorowi.

Etap 4. Analiza danych i dokumentów

Po udostępnieniu odpowiedniego zakresu informacji rozpoczyna się właściwa analiza.

Najczęściej due diligence obejmuje kilka równoległych obszarów.

Financial due diligence

Analiza finansowa może obejmować m​.in.:

• jakość i powtarzalność wyników,
• przychody i marże,
• EBITDA,
• przepływy pieniężne,
• kapitał obrotowy,
• zadłużenie,
• należności,
• zapasy,
• nakłady inwestycyjne,
• zdarzenia jednorazowe.

Moore wskazuje te zagadnienia również jako istotne elementy finansowego due diligence, w tym znormalizowaną EBITDA, kapitał obrotowy, zadłużenie i czynniki wpływające na sprzedaż, koszty oraz marże.

Celem nie jest jednak wyłącznie potwierdzenie wartości widocznych w sprawozdaniu. Inwestora interesuje przede wszystkim to, co stoi za prezentowanym wynikiem i na ile może on być powtarzalny.

Tax due diligence

W części podatkowej analizowane są potencjalne ryzyka związane z rozliczeniami przedsiębiorstwa.

Zakres powinien być dostosowany do profilu działalności i historii podatkowej spółki.

Legal due diligence

Część prawna może obejmować m​.in. sytuację korporacyjną, istotne umowy, prawa własności intelektualnej, spory, finansowanie, zabezpieczenia czy wymagane pozwolenia.

Commercial i operational due diligence

Analiza może również dotyczyć rynku, modelu biznesowego, klientów, organizacji sprzedaży oraz efektywności kluczowych procesów operacyjnych.

W zależności od rodzaju przedsiębiorstwa zakres bywa rozszerzony także o dodatkowe obszary. Nie ma potrzeby przeprowadzania każdej możliwej odmiany due diligence przy każdej transakcji – kres powinien wynikać z rzeczywistego ryzyka.

Etap 5. Pogłębiona analiza finansowa

Choć financial due diligence jest tylko jednym z obszarów całego procesu, w wielu transakcjach zajmuje ważne miejsce.

Nie chodzi wyłącznie o ustalenie, jaki zysk wykazało przedsiębiorstwo.

Doradcy mogą próbować odpowiedzieć na pytania:

• z czego wynika wzrost przychodów,
• czy marże są stabilne,
• jaka część wyniku ma charakter jednorazowy,
• czy EBITDA wymaga normalizacji,
• jak wygląda konwersja wyniku na gotówkę,
• jakiego poziomu kapitału obrotowego potrzebuje biznes,
• jaka jest rzeczywista struktura zadłużenia,
• jaka jest jakość należności,
• czy poziom zapasów odpowiada realiom działalności.

Przykładowo wysoka EBITDA może wyglądać atrakcyjnie, ale jej część może wynikać ze zdarzenia, które nie powtórzy się po transakcji. Z kolei rosnąca sprzedaż może jednocześnie wiązać się ze znacznym wzrostem należności i coraz większym zapotrzebowaniem na finansowanie kapitału obrotowego.

Dlatego due diligence finansowe powinno pomóc inwestorowi spojrzeć poza pojedynczą wartość prezentowaną w rachunku wyników.

Etap 6. Q&A i rozmowy z zarządem

Analiza dokumentów niemal zawsze prowadzi do kolejnych pytań.

Pojawiają się one szczególnie wtedy, gdy:

• poszczególne zestawienia nie są ze sobą zgodne,
• występują nietypowe zmiany wyników,
• brakuje części dokumentacji,
• określone transakcje wymagają dodatkowego wyjaśnienia,
• dane finansowe nie wystarczają do zrozumienia zdarzenia gospodarczego.

Proces Q&A pozwala zespołowi due diligence zadawać sprzedającemu pytania uzupełniające.

W zależności od procesu odpowiedzi mogą być przekazywane poprzez data room, osobny system Q&A, w formie pisemnej albo podczas spotkań z zarządem i kluczowymi osobami w organizacji.

Spotkania z managementem są szczególnie wartościowe przy zagadnieniach, których nie da się prawidłowo ocenić wyłącznie na podstawie dokumentów – np. przyczyn zmian marży, strategii wobec kluczowych klientów czy założeń wykorzystanych w prognozach.

Etap 7. Identyfikacja red flags

Jednym z podstawowych rezultatów analizy jest wskazanie tzw. red flags, czyli kwestii wymagających szczególnej uwagi inwestora.

Nie każde odchylenie musi oznaczać poważny problem. Zadaniem due diligence jest jednak ustalenie jego znaczenia dla transakcji.

Przykładowymi sygnałami mogą być:

• duża koncentracja sprzedaży u jednego klienta,
• znaczące należności przeterminowane,
• nietypowe korekty zwiększające EBITDA,
• brak odpowiednich rezerw,
• zobowiązania niewidoczne w podstawowych zestawieniach,
• duża zależność od właściciela lub kilku pracowników,
• istotne ryzyka podatkowe,
• spory z kontrahentami,
• niespójność danych finansowych i operacyjnych,
• niepełna dokumentacja kluczowych umów.

Jako obszary często analizowane w praktyce można wskazać jakość kapitału obrotowego, kalkulację EBITDA, poziom zadłużenia, rezerwy, przepływy pieniężne oraz trwałość przychodów i marż.

Sam fakt znalezienia red flag nie przesądza jeszcze o rezygnacji z inwestycji. Kluczowe pytanie brzmi: jakie jest ryzyko, jaka może być jego wartość i czy można je ograniczyć?

Etap 8. Przygotowanie raportu due diligence

Po zakończeniu analizy ustalenia są porządkowane w raporcie.

Raport powinien przede wszystkim pomóc odbiorcy podejmować decyzje. Nie powinien być jedynie zestawieniem wszystkich dokumentów przejrzanych przez doradców.

Może zawierać:

• najważniejsze ustalenia,
• opis zidentyfikowanych ryzyk,
• ocenę ich znaczenia,
• informacje wymagające dalszej analizy,
• kluczowe dane finansowe,
• korekty lub normalizacje,
• kwestie istotne dla negocjacji,
• rekomendacje dotyczące dalszego postępowania.

W zależności od charakteru procesu może powstać pełny raport albo bardziej skoncentrowany red flag report, przedstawiający przede wszystkim kwestie o największym znaczeniu dla inwestora.

Raport due diligence można więc opisać jako dokument przedstawiający najważniejsze ustalenia, ryzyka i rekomendacje, które mogą być następnie wykorzystywane podczas negocjacji warunków transakcji.

Etap 9. Omówienie wyników i ich wpływu na transakcję

Raport nie powinien trafiać do archiwum po zakończeniu badania.

Najważniejszy etap rozpoczyna się wtedy, gdy inwestor musi przełożyć wyniki due diligence na swoje dalsze działania.

Zidentyfikowane kwestie mogą wpłynąć m​.in. na:

• wycenę,
• ostateczną cenę,
• strukturę transakcji,
• sposób rozliczenia ceny,
• warunki finalizacji,
• zakres dodatkowych zabezpieczeń,
• oczekiwane działania naprawcze,
• decyzję o kontynuowaniu negocjacji.

Przykładowo jeżeli badanie wskazuje, że raportowana EBITDA obejmuje istotne przychody jednorazowe, inwestor może inaczej podejść do wartości przedsiębiorstwa.

Jeżeli ujawnione zostanie konkretne ryzyko podatkowe, strony mogą z kolei szukać sposobu jego odpowiedniego uwzględnienia w dalszych negocjacjach.

Nie każde ryzyko prowadzi więc do obniżenia ceny. Czasem właściwą odpowiedzią jest zmiana warunków lub struktury transakcji.

Etap 10. Decyzja inwestycyjna i dalsze działania

Due diligence nie podejmuje decyzji za inwestora.

Dostarcza informacji potrzebnych do jej podjęcia.

Po zakończeniu procesu inwestor może:

• kontynuować transakcję na pierwotnych warunkach,
• kontynuować ją po zmianie warunków,
• przeprowadzić dodatkowe analizy wybranych obszarów,
• oczekiwać usunięcia określonych problemów,
• zmienić strukturę transakcji,
• wycofać się z dalszych negocjacji.

Dlatego warto traktować due diligence jako element zarządzania ryzykiem inwestycyjnym, a nie mechanizm służący wyłącznie do znalezienia nieprawidłowości.

Jak due diligence wygląda z perspektywy sprzedającego?

Dla sprzedającego badanie może oznaczać znaczące obciążenie organizacyjne.

W krótkim czasie przedsiębiorstwo musi przygotować dużą liczbę danych, odpowiadać na pytania doradców i jednocześnie prowadzić normalną działalność.

Dlatego pomocne jest:

• wcześniejsze uporządkowanie dokumentacji,
• wyznaczenie koordynatora procesu,
• ustalenie osób odpowiedzialnych za poszczególne obszary,
• kontrolowanie wersji dokumentów,
• uzgadnianie danych przed ich przekazaniem,
• przygotowanie wyjaśnień dla nietypowych zdarzeń.

Warto również wcześniej zidentyfikować potencjalne problemy. Ukrywanie kwestii, która prawdopodobnie zostanie ujawniona podczas badania, może prowadzić nie tylko do dodatkowych pytań, lecz również do utraty zaufania pomiędzy stronami.

Jak przygotować firmę do procesu due diligence?

Przed rozpoczęciem badania warto wykonać podstawowe przygotowania.

Praktyczna checklista dla sprzedającego:

1. Uporządkuj dokumenty korporacyjne i kluczowe umowy.
2. Przygotuj kompletne sprawozdania i dane finansowe.
3. Uzgodnij informacje pochodzące z różnych systemów.
4. Zweryfikuj należności, zobowiązania i zadłużenie.
5. Przygotuj zestawienia dotyczące sprzedaży, klientów i marż.
6. Wyjaśnij nietypowe lub jednorazowe zdarzenia.
7. Przygotuj dane dotyczące budżetów i prognoz.
8. Sprawdź kompletność dokumentacji podatkowej.
9. Zidentyfikuj istotne spory i zobowiązania.
10. Wyznacz osoby odpowiedzialne za odpowiadanie na pytania.
11. Ustal zasady zarządzania data roomem.
12. Zidentyfikuj potencjalne red flags jeszcze przed rozpoczęciem procesu.

Nie jest to pełna checklista dokumentów due diligence – szczegółowy zakres powinien wynikać z rodzaju transakcji.

Najczęstsze błędy podczas due diligence

Niekompletny data room

Brak kluczowych dokumentów generuje kolejne rundy pytań i niepotrzebnie wydłuża proces.

Niespójne dane

Jeżeli wartość sprzedaży w prezentacji dla inwestora różni się od raportu zarządczego lub ksiąg, różnica niemal na pewno będzie wymagała wyjaśnienia.

Brak osoby odpowiedzialnej za proces

Wysyłanie pytań bezpośrednio do wielu działów może powodować chaos, duplikowanie odpowiedzi i przekazywanie różnych wersji informacji.

Brak wyjaśnień dotyczących nietypowych zdarzeń

Duża zmiana marży, istotny jednorazowy kontrakt czy znacząca korekta wyniku bez odpowiedniej dokumentacji będą generowały dodatkowe pytania.

Próba ukrywania problemów

Ryzyko samo w sobie nie zawsze przekreśla transakcję. Brak transparentności może jednak zwiększyć niepewność inwestora i utrudnić dalsze negocjacje.

Due diligence a audyt – dlaczego nie należy ich utożsamiać?

Due diligence i audyt finansowy mogą analizować częściowo te same dane, ale mają inny cel i charakter.

Badanie sprawozdania finansowego służy wyrażeniu opinii przez biegłego rewidenta o sprawozdaniu finansowym zgodnie z właściwymi standardami badania.

Due diligence jest natomiast analizą przygotowywaną na potrzeby konkretnej decyzji biznesowej lub transakcji. Jej zakres jest ustalany zgodnie z potrzebami klienta i ryzykami charakterystycznymi dla analizowanego przedsiębiorstwa.

Przykładowo financial due diligence może znacznie szerzej analizować jakość EBITDA, normalizacje wyniku, kapitał obrotowy czy zależność sprzedaży od kluczowych klientów, ponieważ kwestie te mogą bezpośrednio wpływać na ekonomikę planowanej transakcji.

Nie oznacza to, że due diligence jest „dokładniejszym audytem”. Są to po prostu inne usługi odpowiadające na inne pytania.

Szczegółowe różnice pomiędzy nimi warto omówić osobno.

Czego due diligence nie gwarantuje?

Nawet prawidłowo przeprowadzony proces nie eliminuje całego ryzyka związanego z inwestycją.

Due diligence:

• nie gwarantuje wykrycia każdego problemu,
• nie daje pewności osiągnięcia przyszłych wyników,
• nie zastępuje decyzji inwestora,
• zależy od jakości i kompletności udostępnionych informacji,
• nie eliminuje ryzyka zmian rynkowych po transakcji.

Zakres badania jest ograniczony zarówno zakresem zlecenia, jak i dostępnością informacji.

Dlatego rezultat należy traktować jako narzędzie umożliwiające lepsze rozpoznanie i świadome zarządzanie ryzykiem, a nie gwarancję powodzenia transakcji.

Podsumowanie – dobrze przeprowadzony proces due diligence to więcej niż analiza dokumentów

Due diligence jest procesem, który rozpoczyna się znacznie wcześniej niż właściwa analiza danych i nie kończy w momencie przygotowania raportu.

Najpierw trzeba określić cel i zakres badania, przygotować request list oraz uporządkować data room. Następnie doradcy analizują informacje, prowadzą dodatkowe Q&A, identyfikują najważniejsze ryzyka i przygotowują raport.

Dopiero wtedy rozpoczyna się etap, w którym wyniki due diligence są wykorzystywane podczas negocjacji i podejmowania decyzji inwestycyjnej.

Z perspektywy kupującego dobrze przeprowadzony proces pozwala lepiej zrozumieć, co rzeczywiście jest przedmiotem inwestycji i jakie ryzyka się z nią wiążą.

Z perspektywy sprzedającego odpowiednie przygotowanie danych oraz transparentność mogą natomiast usprawnić analizę, ograniczyć liczbę dodatkowych pytań i zmniejszyć ryzyko pojawienia się nieoczekiwanych problemów na późnym etapie transakcji.

Due diligence nie powinno być więc traktowane jako formalność przed podpisaniem umowy. Jest jednym z najważniejszych narzędzi pozwalających stronom podejmować decyzje transakcyjne na podstawie lepiej uporządkowanych i zweryfikowanych informacji.

FAQ – proces due diligence

Co to jest due diligence?

Due diligence to szczegółowa analiza przedsiębiorstwa wykonywana m​.in. przed zakupem, sprzedażą lub inną transakcją inwestycyjną. Jej celem jest lepsze poznanie sytuacji firmy i zidentyfikowanie istotnych ryzyk.

Jakie są etapy due diligence?

Typowy proces obejmuje określenie zakresu badania, przygotowanie request list, utworzenie data roomu, analizę dokumentów, Q&A, identyfikację ryzyk, przygotowanie raportu oraz wykorzystanie wyników podczas dalszych negocjacji.

Ile trwa proces due diligence?

Nie ma jednego standardowego terminu. Czas zależy m​.in. od wielkości przedsiębiorstwa, zakresu badania, liczby analizowanych obszarów, jakości przygotowanej dokumentacji i tempa odpowiadania na dodatkowe pytania.

Kto przeprowadza due diligence?

W zależności od zakresu badania mogą to być doradcy finansowi, podatkowi, prawni i biznesowi, a także eksperci z obszarów IT, HR, ESG czy zagadnień technicznych.

Co oznacza red flag w due diligence?

Jest to kwestia mogąca mieć istotne znaczenie dla inwestora lub transakcji i wymagająca szczególnej analizy. Może dotyczyć np. wyników finansowych, zobowiązań, podatków, umów lub działalności operacyjnej.

Jak wynik due diligence może wpłynąć na transakcję?

Może wpłynąć m​.in. na cenę, sposób rozliczenia transakcji, dodatkowe zabezpieczenia, warunki jej zamknięcia lub decyzję inwestora o dalszym uczestnictwie w procesie.

Czym różni się buy-side due diligence od vendor due diligence?

Buy-side due diligence jest prowadzone na potrzeby potencjalnego inwestora lub nabywcy. Vendor due diligence inicjuje sprzedający, najczęściej w ramach przygotowania przedsiębiorstwa do procesu sprzedaży.

Czy due diligence jest tym samym co audyt finansowy?

Nie. Audyt i due diligence mają inne cele, zakres i sposób raportowania. Audyt dotyczy przede wszystkim sprawozdania finansowego, natomiast zakres due diligence jest ustalany pod kątem konkretnej transakcji i potrzeb inwestora.

Czy due diligence jest obowiązkowe?

Nie jest uniwersalnym obowiązkiem przy każdej transakcji. Jego przeprowadzenie jest jednak powszechnie stosowanym sposobem ograniczania ryzyka informacyjnego przed istotną decyzją inwestycyjną.

Masz dodatkowe pytania?

Chcesz skorzystać z usługi? Skontaktuj się z nami!

Sprawdź, w czym jeszcze możemy Ci pomóc: KLIKNIJ TUTAJ.

Zapraszamy do kontaktu